Inicio redakcja POLSKIE ŻUBRY W PALENCJII.

POLSKIE ŻUBRY W PALENCJII.

Compartir

W czerwcu 2010 roku rząd Polski wyraził zgodę na przywiezienie 7 osobników żubra europejskiego w ramach programu Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody (IUCN). Po dziesięciu wiekach  wkońcu żubry powróciły do hiszpani.

bizon

Najpotężniejsze współcześnie zwierzę Europy, żyje na wolności głównie w Polsce i u naszych wschodnich sąsiadów. To my możemy poszczycić się największą populacją żubra, choć i u nas niemal wyginął. A przecież kiedyś występował w całej Europie. Żubra na wolności zapragnęli mieć również Hiszpanie.

Bardzo dobre warunki jakie zastały żubry w rezerwacie Gór Kantabryjskich dały szybkie efekty dobrego zaklimatyzowania. Żubry doczekały się potomstwa. Urodził się samiec, a wcześniej samica. Są to pierwsze w Hiszpanii dzikie żubry, które nie urodziły się w ogrodach zoologicznych.

San Cebrian de Muda miejscowość położona w Górach Kantabryjskich, w północnej Palencjii. Warto podkreślić życzliwość mieszkańców a szczegulnie wójta Jesusa Gonzaleza który jest promotorem tego projektu.  www.mundominer.es    W San Cebrian de Muda mieszka 170 sąsiadów (w zimie kilku mniej) . Po otwarciu rezerwatu żubra San Cebrian de Muda stało sie atrakcją turystyczną, wielu turystów zainteresowanych odwiedza w całym roku tą małą miejscowość i ich sympatycznych mieszkańców.

Zagroda o powierzchni 20 ha mieści się pośród łąk i górskich lasów, w których dominuje dąb pirenejski. Skład gatunkowy tutejszych zbiorowisk drzew i krzewów różni się zdecydowanie od siedlisk, do których przywykły nasze żubry. Polskie byki mogą spotkać się tutaj np. ze znajomym im bukiem. Żubry mają do dyspozycji  łąki, w których odnaleźć można wiele znanych również w Polsce gatunków, szczególnie wśród roślin motylkowych. Zagroda znajduje się na wysokości powyżej 1000 m n.p.m., dzięki temu klimat jest tu chłodniejszy i bardziej wilgotny od południowej części Hiszpanii znanej z częstych susz.

Region odznacza się wysoką różnorodnością biologiczną, dawniej na ogromnych halach i łąkach wypasane były liczne stada owiec, bydła, kóz. Wielu hodowców nadal w ten sposób korzysta z otaczających terenów, ale jest to już coraz rzadszy widok. Z tego powodu otwarte tereny Gór Kantabryjskich powoli zarastają, powodując zauważalny regres wielu rodzimych gatunków, dawniej pospolitych, na ogromnym obszarze. Sytuację tę może uratować jedynie powrót dużych stad roślinożerców na te tereny.
Góry Kantabryjskie zamieszkują rzadkie gatunki zwierząt, takie jak: niedźwiedź brunatny, wilk, orłosęp i kantabryjski podgatunek głuszca.

Na podstawie szczątków kopalnych z terenu Półwyspu Pirenejskiego obecnie uważa się, że tereny te nie były zasiedlone przez żubra w przeszłości poza Pirenejami i być może właśnie Górami Kantabryjskimi, na co wskazują liczne malowidła żubrów w tamtejszych jaskiniach, m.in. w słynnej grocie Altamira w prowincji Kantabria, najstarsze rysunki stamtąd datowane są na 15000 lat.

TW.